Oto pierwszy Atma Kriya Newsletter! Mamy nadzieję, że zawarte w nim zróżnicowane artykuły zainspirują Cię do pogłębienia poszukiwań Boskości w życiu codziennym.

W tym pierwszym, świątecznym numerze tematem jest doświadczanie świadomości Chrystusowej – co oznacza postrzeganie świata poprzez serce i Bosko natchniony umysł, aby uniknąć oceniania innych, kochać bezwarunkowo, być pozytywnie nastawionym do świata i trwać w Boskiej jedności.

Niech te święta będą czasem duchowej przemiany. Pomyślmy w tych dniach o tym, jak Chrystus by chciał, byśmy spędzili ten czas. Nie zapominajmy o tym, że to Jego urodziny! A najlepszym darem dla Boga, który jest Panem wszystkiego, jest miłość – skupienie na Nim w medytacji i świadomość Jego ciągłej obecności podczas wykonywania codziennych obowiązków.

Tego roku celebrujmy narodziny Chrystusa na ołtarzu medytacji i wewnętrznej ciszy. Życzymy Wam wszystkim doświadczenia prawdziwych narodzin Chrystusa w Waszym wnętrzu.

Z miłością

Bhakti jest najpotężniejszym narzędziem prowadzącym do naszej transformacji. Jeśli tylko potrafimy wykorzystać potęgę bhakti, z pewnością przeprowadzi nas ono przez duchową transformację. Jest to ukryty składnik wszelkich duchowych praktyk i jedyna ścieżka, która może doprowadzić nas do wyzwolenia. Aby urzeczywistnić Atmę, co jest prawdziwym duchowym poznaniem, potrzebne jest prawdziwe bhakti. Samourzeczywistnienie przychodzi, gdy zaczynamy dostrzegać, że to nasza Atma (dusza) jest wykonawcą wszystkiego – że to sam Bóg działa poprzez nasze ciało.

Kiedykolwiek w historii krija jogi następowało załamanie w praktyce, przybywał mistrz duchowy aby na nowo rozpowszechnić techniki wśród ludzi. W ostatnich latach Mahawatar Babadżi przekazał techniki Atma Kriya Swamiemu Vishwanandzie.

Wiedzę samourzeczywistnienia najlepiej jest przyjąć od urzeczywistnionego mistrza lub wyznaczonych przez niego nauczycieli. Lecz jak rozpoznać prawdziwego mistrza? Jezus powiedział: „Po owocach ich poznacie”. Boska moc jest prawdziwym owocem. Prawdziwy mistrz czy guru natychmiast przekazuje uczniowi boską moc podczas inicjacji. Prawdziwy mistrz duchowy daje dowód swej boskiej potęgi, tak jak i Jezus oraz jego apostołowie to czynili. W systemie Atma Kriya studentom udzielany jest Śaktipat – przekaz mocy Kundalini oraz uzdrawiającej energii. Śaktipat oznacza „spłynięcie łaski” i udzielany może być tylko przez Satguru (prawdziwego mistrza). Tutaj dzieje się to dzięki łasce Guru Parampara (linii mistrzów) – Swamiemu Vishwanandzie i Mahawatarowi Babadżiemu. Łaska i możliwość udzielania Śaktipatu została również przekazana wszystkim nauczycielom Atma Kriya.

Mahawatar Babadżi przekazał techniki Atma Kriya, czyniąc je obecnie najważniejszym i najszybszym pojazdem doprowadzającym do duchowej ewolucji. Zaznaczył, że by osiągnąć samourzeczywistnienie, mogą ją praktykować również zwyczajni ludzie. Paramahansa Jogananda określał krija jogę mianem „autostrady do nieba”, gdyż podobnie jak w systemie Atma Kriya, praktykujący poprzez jeden wdech i wydech mógł w jednej chwili uzyskać duchową ewolucję równą jednemu rokowi ewolucji zwyczajnego człowieka. W ten sposób dla zwyczajnych ludzi stało się możliwe osiągnięcie w ciągu jednego życia ogromnych postępów w rozwoju świadomości oraz ostatecznie samourzeczywistnienia.

Lahiri Mahaśaja powiedział, że nieśmiertelna karma joga opisywana w Bhagawad Gicie jest również wskrzeszoną formą krija jogi. Jest to metoda znana i przekazywana przez wieki i opisywana w pismach od Upaniszad po Mahabharatę. Również Patandżali praktykował techniki pokrewne do krija jogi. W przeszłości wielu mistrzów duchowych posiadało znajomość podobnych technik prowadzących do samourzeczywistnienia, m.in. król Dźanaka, Sokrates, Jezus Chrystus, św. Paweł, św. Jan, Kabir i Guru Nanak – a to zaledwie kilku z nich.

Czy Biblia wspomina w takim razie o krija jodze? Owszem. Jezus powiedział: „Szukajcie najpierw Królestwa Bożego”. W krija jodze chodzi o to, by zwrócić się do swojego wnętrza i odszukać Boga i Jego Królestwo w sobie.

Jezus powiedział również: „Czy nie wierzysz, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we mnie? Słów tych, które wam mówię, nie wypowiadam od siebie. To Ojciec, który trwa we Mnie, On sam dokonuje tych dzieł” (J 14:10.). Ten fragment niesie ze sobą dokładnie takie samo znaczenie jakie mają słowa krija i joga. Kri oznacza każdą czynność jaką wykonujemy – słowem i czynem. Ja oznacza, że jest to czynione przez Niego, wszechmogącego Ojca.

Jezus przyszedł, aby pouczyć nas o swojej jedności z Bogiem. Ta jedność z Bogiem nazywana jest właśnie jogą. Słowo joga wywodzi się z Sanskryckiego rdzenia judź znaczącego „złączyć się, zjednoczyć”.

Jezus powiedział: “Weźcie na siebie moje jarzmo i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokornego serca, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych” (Mt 11:29.). W tym wersie greckie słowo przetłumaczone jako „jarzmo” wywodzi się od wyżej wspomnianego sanskryckiego słowa judź. Tak więc to jarzmo, o którym Jezus mówi w Piśmie Świętym, by wziąć je na siebie, jest procesem, poprzez który osiąga się świadomą jedność z Ojcem Niebieskim – „Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we mnie”. Kiedy człowiek dosięga Boga, sam staje się doskonały. Samourzeczywistnienie jest praktyką wewnętrznego uwielbiania Boga, by ostatecznie stać się Nim, by osiągnąć z Nim jedność.

Ścieżka samourzeczywistnienia i ścieżka pogrążania się w ignorancji ego są dwoma odwiecznym ścieżkami jakie zna świat. Ta druga prowadzi ciągłych, kolejnych narodzin, ta pierwsza zaś do wyzwolenia. Trwajmy więc niezmiennie na ścieżce jogi.

Po śmierci Barnaby pochowali go w kaplicy przed figurą Panienki. Włożyli mu do trumny jego piłeczki i noże, gdyż opat był zdania, że Barnaba może ich potrzebować w niebie, by uszczęśliwiać Boga.

Poprzez swoje życie święty Barnaba pokazał ludziom, że “jedyne czego potrzeba, by uszczęśliwić Boga to robić nawet najmniejszą rzecz z wielkiej miłości” (św. Faustina)

Maryja Dziewica, z której Chrystus się narodził, symbolizuje czystość serca. Bardzo często przedstawia się ją wraz z białymi, nieskazitelnym liliami. Właśnie takie powinny być serca ludzkie. Gdy tak się stanie, Bóg narodzi się wtedy z czystości twego serca. On już tam jest! Czeka tylko na to, aż pozwolisz mu wyjść.

Nie ustawaj więc w swej duchowej praktyce. Każdego dnia powtarzaj sobie: “Jestem Duchem, jestem Chrystusem!” I pozwól tej wibracji promieniować na zewnątrz.

Jedno z takich cudownych wydarzeń miało miejsce na początku tego roku w Sokółce podczas mszy świętej w kościele pod wezwaniem Św. Antoniego. Gdy ksiądz rozdawał ludziom Komunię, upuścił jedną z Hostii na ziemię. Wedle zaleceń procedury liturgicznej natychmiast włożono ją do naczynia z wodą aby uległa rozpuszczeniu. Jednak po kilku dniach woda przybrała czerwony kolor. Odkryto w niej również coś jeszcze, wyglądającego jak kawałek skrzepu. Dwóch niezależnych lekarzy przeprowadziło na nim testy i doszło do tych samych wniosków: był to kawałek ludzkiej tkanki sercowej. Jak Jezus powiedział: „Oto ciało moje, oto krew moja”.

Niech ta łaska okazana nam na początku tego roku towarzyszy nam również u jego końca. Obyśmy zawsze pamiętali, by patrzeć poza to, co widać, przypominając sobie o Jego obecności i miłości

W końcu stało się coś, co sprawiło, że "czara goryczy się przelała" i zaczęłam wpadać w ciemną otchłań. Poczułam, że po wielu latach depresja znowu dopadła mnie w swoje szpony i tym razem tak szybko nie odpuści. Jednak kiedy było już bardzo źle i czułam, że jestem na tym świecie całkiem sama, coś mi mówiło: wstań, podnieś się jeszcze ten jeden raz, dasz radę, usiądź, zacznij spokojnie oddychać i spróbuj choć na chwilę pomyśleć o Bogu. Tak też zrobiłam. Zaczęłam się modlić, choć łzy płynęły, gardło było ściśnięte z bólu i nie bardzo wierzyłam w sens w tego co robię. Minęło trochę czasu, sama nie wiem ile, i wtedy ukazała mi się cudna postać Pana Babadżiego – przezroczysta, promieniująca wspaniałym blaskiem... Poczułam, że nie jestem już sama. Poczułam ogromną miłość. Ta miłość powoli zaczęła wypełniać każdą moją komórkę. Przyszedł spokój i świadomość, że nie jestem sama i już nigdy nie będę. On zawsze będzie przy mnie.

Wierzę, że On zawsze jest przy każdym z nas. Być może najbardziej właśnie wtedy, kiedy wydaje się, że nie ma już nic... Wiem, że gdyby nie On, nie dałabym sobie rady. To był prawdziwy cud.

Dla mnie Babadżi jest czystą Miłością. Po prostu. Miłością, do której chcę dążyć. Kiedyś myślałam, że największym szczęściem jest bycie kochanym. Teraz zaczynam rozumieć że jest całkowicie odwrotnie.

Pewien podróżny posuwał się powoli swoim powozem. Szukał wody dla swych zmęczonych już i spragnionych koni. Nagle spostrzegł niewielką chatkę. Przed chatką siedział sobie może dziesięcioletni chłopiec. Gdy tylko dostrzegł w oddali zmęczone i spragnione konie natychmiast zniknął w chatce. Po chwili wyszedł z niej niosąc wiadro wody. Stanął przy drodze i czekał na nadciągający powóz. Gdy woźnica przejeżdżał tamtędy, zatrzymał się i spytał chłopca: „Czego chcesz?” Chłopiec odpowiedział: „Niczego. Przyszedłem tu żeby napoić pańskie konie” i postawił wiadro z wodą przed końmi. Konie z zadowoleniem wypiły całą wodę.

Woźnica widząc to wyjął z kieszeni kilka srebrnych monet żeby dać chłopcowi. Chłopiec powiedział jednak: „Proszę pana, nie zrobiłem tego dla pieniędzy. Jestem biednym, kulawym chłopcem. Moja mama pracuje w polu żeby zarobić na nasze utrzymanie. Mama zawsze powtarza, że wszystko, co Bóg robi jest dla naszego dobra. Więc skoro stworzył mnie kulawym, to na pewno w dobrym celu. Mama mnie poprosiła, żebym dawał wodę spragnionym ludziom i zwierzętom, bo w obrębie kilkunastu kilometrów nie ma żadnego strumienia ani wioski. Powiedziała, że w taki sposób będę też służył samemu Bogu. Spodobało mi się to. Zacząłem więc nabierać wody ze studni i dawać ją ludziom i zwierzętom. Uważam to za Bożą pracę i swój obowiązek. Nie biorę za to pieniędzy.”

Gdy woźnica spojrzał na twarz chłopca ujrzał w niej blask dobroci i prawości. Był pod wrażeniem postawy chłopca. Był zadowolony. Zaczął myśleć o wspaniałości Boga. Dziękując chłopcu odjechał. Pomyślał, że skoro taki biedny i kulawy chłopiec mógł być taki dobry i hojny i nic nie oczekiwać w zamian, to może i on też by mógł. I tak oto i on zaczął bezinteresownie pomagać innym.

Jak wspaniała jest bezinteresowna pomoc okazana innym!

Świadomość jest transcendentna. Czy widać tu zmianę paradygmatu? Dlaczego można mówić o świadomości stwarzającej świat? Świat materialny w fizyce kwantowej jest tylko możliwością. To świadomość poprzez konwersję możliwości w rzeczywistość tworzy to, co widzimy. Innymi słowy: świadomość tworzy świat przejawiony.

Czyli według ciebie istnieje coś w rodzaju zamierzenia co do tego jak wszechświat się rozwija; że w pewnym sensie on osiąga swe spełnienie w nas, ludziach?

Amit Goswami: Cóż, może na nas się nie kończy ale z pewnością jesteśmy pierwszym źródłem tego spełnienia, bo dysponujemy stwórczą kreatywnością, kreatywnością zawartą w samym stworzeniu zmysłowym. Zwierzęta z pewnością mają zmysły, ale nie są kreatywne w takim sensie, w jakim my jesteśmy. Tak więc ludzie z pewnością wydają się być w tej chwili najlepszym przykładem źródła manifestacji, jednak niekoniecznie muszą oni być jedynym jej źródłem. Myślę że przed nami jeszcze daleka droga i długa ewolucja.

W swojej książce posuwasz się nawet do stwierdzenia, że kosmos został stworzony z naszego powodu.

Amit Goswami: Całkowicie. Ale mam na myśli istoty zmysłowe, ze względu na wszelkie istoty zmysłowe. Wszechświat jest nami. To jasne. Wszechświat jest samoświadomy, ale jest samoświadomy poprzez nas. My jesteśmy znaczeniem wszechświata. Nie jesteśmy w centrum wszechświata w geograficznym sensie – Kopernik miał rację – ale jesteśmy znaczeniowym centrum wszechświata.

Źródło: http://www.amitgoswami.org

3. Następnie wmieszać lekko przyrumienione posiekane orzechy włoskie, tarte migdały, przyprawy i mąkę z proszkiem do pieczenia.

4. Miksturę wylać na prostokątną blachę wyłożoną pergaminem. Powierzchnię posypać orzeszkami piniowymi wciskając je lekko w ciasto.

5. Blachę włożyć do rozgrzanego piekarnika i całość piec w temperaturze ok 200°C przez 50-60 min. Przed wyjęciem sprawdzić wykałaczką czy ciasto jest gotowe.

Ponieważ przepis nie zawiera tłuszczów ani żadnych produktów zwierzęcych, wypiek jest odpowiedni także dla wegan oraz ludzi lubiących słodycze, a nie chcących przybrać na wadze. Jest to również wspaniała przekąska dla dzieci, gdyż zawiera tylko niewielką ilość cukru, za to wiele minerałów i witamin. Po owinięciu w folię, wypiek można śmiało przechowywać przynajmniej przez tydzień.

Imbir charakteryzuje się ostrym, orzeźwiającym smakiem. Używany jest jako domowy środek na niestrawność i mdłości oraz zapobiegliwie przeciw przeziębieniom, grypie oraz bólowi gardła.

• 1 korzeń imbiru
• 1 łyżeczka cynamonu
• ½ łyżeczki kardamonu
• miód
• cytryna
• 4 szklanki wody

Obierz korzeń imbiru i pokrój na cienkie plasterki. Zagotuj wodę w rondelku. Wrzuć na wrzątek imbir, cynamon i kardamon. Przykryj rondelek i gotój na wolnym ogniu przez 15-20 min. Odcedź przyprawy. Do wywaru dodaj miód i sok z cytryny do smaku. Możesz także dodać syropu malinowego.

Pamiętaj, że jeśli używasz herbaty imbirowej jako domowy środek na przeziębienia i grypę, substancje słodzące nie są wskazane.